Patty (34) kreeg de diagnose: dunnedarmkanker met uitzaaiingen

Patty (34) heeft dunnedarmkanker met uitzaaiingen.

Patty woont in Groningen. Ze werkt in het mbo-onderwijs bij de opleiding Sport en Bewegen. Samen met haar man Manuel heeft ze drie prachtige kindjes: Leanne (9), Evan (5) en Noor (4). 2 jaar geleden kreeg ze een bericht dat ervoor zorgde dat alles wat zeker voor haar was, veranderde in een zenuwslopende onzekerheid.

‘Een jaar lang had ik last van buikpijn. Het zal wel vanzelf overgaan, dacht ik. In je hoofd verdring je het naar de achtergrond. Immers, je hebt naast je baan ook een gezin draaiende te houden. Maar die buikpijn ging niet weg, dus toch maar naar de dokter. Daarna onderzoeken in het ziekenhuis. Het zal allemaal wel meevallen, prentte ik mezelf in. Totdat ik dus na een jaar de uitslag kreeg: dunnedarmkanker met uitzaaiingen.’

_dsc9300

‘Ik heb zo ontzettend veel om voor te leven. Waarom overkomt mij dit?’

Mijn wereld stortte in

‘De artsen zeiden: “Dat is zeldzaam op jouw leeftijd en we weten niet of we iets voor je kunnen doen.” De tumor zat namelijk heel dicht bij de bloedvoorziening van de darm. Als je zoiets te horen krijgt, dan voelt het alsof de grond onder je voeten verdwijnt. Ik weet nog dat het een  donderdagmiddag was. Ik had nog maar net de uitslag gekregen, maar was inmiddels heel ziek en opgenomen in het ziekenhuis. Een dag na deze verschrikkelijke uitslag werd ik geopereerd. Dat moest, want de tumor was zo gegroeid dat mijn darm aan het afsterven was. Bang om niet meer wakker te worden heb ik op dat moment echt afscheid genomen van Manuel en de kindjes.’

‘De operatie is goed gegaan en ze hebben de tumor, tegen de verwachting in, kunnen verwijderen. Maar helaas waren de snijvlakken niet schoon en daarom durfden ze de vervolgstap nog niet aan. De volgende stap zou namelijk een HIPEC operatie zijn waarbij ze de uitzaaiingen verwijderen en de buik spoelen met chemo. Omdat dit een zware ingreep is, waren ze bang dat ik te zwak was voor chemo als er binnen korte tijd een nieuwe tumor groeit. Dus werd ik eerst behandeld met chemo, dit sloeg gelukkig goed aan. Toen de uitzaaiingen niet meer zichtbaar waren op de scan volgde alsnog de HIPEC operatie.’

Dankbaarheid en angst

‘De laatste operatie is nu 1,5 jaar geleden en het gaat goed met me! Dat wil zeggen dat de kanker niet is teruggekomen maar de spanning en controles blijf ik moeilijk vinden. Bij de diagnose 2 jaar geleden kreeg ik te horen dat ik 30% kans heb dat ik na 5 jaar nog leef.  Dus de angst die ieder ziekenhuisbezoek en iedere controle met zich meebrengt is groot. Maar ik heb mijn leven weer kunnen oppakken, ben weer aan het werk en doe mooie dingen met mijn gezin en daar ben ik heel dankbaar voor!’

'Je geluk bepaal je zelf!'

Ontvang 1x per maand onze gratis e-mail nieuwsbrief

Naar boven