Nick PDS

Het verhaal van Nick de Haas

Nick (27). Het verhaal van Nick leert dat het hebben van PDS voor veel mensen echt een lijdensweg kan zijn. Iedereen die weleens een voedselvergiftiging of buikgriep heeft gehad kan het zich misschien een beetje voorstellen: de heftige buikkrampen, diarree waarvan je geen idee hebt wanneer die weer komt opzetten. Of juist altijd verstopping en aandrang om te poepen. En dat heb je dan niet een dag of een paar dagen, maar je hele leven.

Mijn leven met PDS begon zich rond mijn 13e levensjaar te ontwikkelen.

Na een geweldige tijd op de basisschool ging ik naar de middelbare school en werd ik plotseling zwaar gepest. Dat was volkomen nieuw voor mij. Ik was een vrolijk kind, leergierig, behaalde goede cijfers en wilde met iedereen om kunnen gaan. Het was voor mij dan ook onbegrijpelijk dat ik plotseling voor een bepaalde groep kinderen de kop van Jut was. Ik besloot mijzelf te blijven en me niet te laten beïnvloeden. Als dertienjarig kind is dat best moeilijk. Vooral als je constant onverklaarbare problemen met je buik hebt.

Steun Nick

Prikkelbare Darm Syndroom (PDS) is een aandoening met vaak een behoorlijke impact op het dagelijks leven.Wil je een boodschap achterlaten voor Nick? Om hem een hart onder de riem te steken? Laat deze dan hier achter.

Laat een boodschap achter

Gelukkig herkende mijn moeder als eerste de klachten; in onze familie komt de ziekte van Crohn, Colitis Ulcerosa, darmkanker en PDS voor. Het is de zwakke plek in mijn familie. Mijn moeder begreep steeds meer wat er speelde en we besloten uiteindelijk naar mijn toenmalige huisarts te gaan.

De huisarts constateerde vrijwel meteen PDS en vertelde dat hij niets voor mij kon betekenen. Ik was 13 jaar en als een huisarts op die leeftijd zo meedogenloos zegt: “Het is de hoofdpijn van artsen”, “Het is een levenslange gevangenis” en “Je moet ermee leren leven”, dan stort je wereld compleet in en blijf je hopeloos verloren achter. Ik heb dagenlang gehuild: ik zag geen toekomstbeeld meer, mijn leven en dromen afgenomen en plots word je als chronisch zieke bestempeld. Ik kwam vaak wanhopig terug om enige vorm van hulp te vinden, maar kreeg keer op keer dezelfde antwoorden.

Het is een levenslange gevangenis

 

Ondertussen werden de klachten heviger en ontwikkelde zich nieuwe symptomen. Ik kon niet accepteren dat dit nu mijn leven was en besloot de strijd met PDS aan te gaan, maar dat was moeilijker dan ik dacht. Dat de ontwikkeling van mijn PDS aan het pesten ten grondslag heeft gelegen betwijfel ik, maar dat het een rol heeft gespeeld in het verergeren durf ik zeker wel te stellen. Omdat ik zoveel buikpijn had was ik vaak afwezig van school en moest ik continu verantwoording afleggen over mijn afwezigheid. Uiteindelijk werd de invloed van PDS zo groot dat ik van het vwo naar de havo moest.

Ik doe het zelf wel

Ik begon met joggen, ging een eigen dieet toepassen en viel 15 kilo af. Ook ging ik probiotica gebruiken en diverse andere supplementen: binnen de kortste keren was de spontane diarree verleden tijd. Men gaat er dan al snel van uit dat het beter met je gaat: er is dan wel winst geboekt, maar de aandoening verandert continu in hevigheid en ook zijn de overige symptomen nog altijd aanwezig.

Uiteindelijk kreeg ik ook een coloscopie: ik was natuurlijk bang dat er iets aangetroffen zou worden – stiekem hoopte ik dat ook om eindelijk antwoorden te krijgen -, maar er werd niets gevonden. Ik bleef met een dubbel gevoel zitten: niets gevonden maar ook geen beterschap in zicht. Intussen kon ik in het ziekenhuis meedoen aan een medisch-wetenschappelijk onderzoek op het gebied van PDS. Het was fijn om met een deskundige te praten, maar wat betreft de aandoening veranderde er niets. De uitzichtloze situatie bleef.

Nick de Haas

Het werd steeds moeilijker om alles uit mijzelf te halen en die realiteitscheck kwam hard aan.

Mijn droom

Ik hoop op een dag weer gezond te mogen zijn, zodat ik een studie kan afronden, kan werken en een huisje-boompje-beestje-leven kan opbouwen. Gelukkig leert een chronische aandoening als PDS je de allerkleinste dingen in het leven te waarderen. Ik zou de dingen willen doen die een gemiddelde Nederlander in zijn leven doet: uitgaan, reizen, ontspannen, logeren, naar de bioscoop gaan, Netflixen en de liefde van je leven ontmoeten. Ik zou zo graag mijn hobby’s willen oppakken, rustig in een parkje kunnen zitten genietend van de natuur en gewoon ergens langer dan 30 minuten kunnen zijn. Mijn droom is om in het gras te kunnen liggen, starend naar de lucht en gewoon in het moment te zijn.

Ontvang 1x per maand onze gratis e-mail nieuwsbrief

Naar boven