Ingeborg verloor haar man Bob aan darmkanker

In 2008 overleed Ingeborg’s man Bob aan darmkanker. Nu jaren later kan ze terugkijken op een heftige en emotionele, maar ook op een heel mooie periode. “Ons complete leven, zoals we dat uitgestippeld hadden, propten we in een paar maanden.” 

Ik was net twintig toen ik Bob leerde kennen, in 1993. Hij leed toen al aan colitis ulcerosa. Het was vanzelfsprekend. ‘Als hij moest, dan moest hij’, zeg maar. Meer was het niet voor ons. We leidden ons leven, leerden elkaar beter kennen en kregen drie kinderen.”

Tot zover ‘het normale leven’. Want in 2007, tijdens een gezamenlijke vakantie in Zweden, verandert plotseling alles. “We lagen samen in het gras, even niks te doen, toen Bob zei: ‘Mijn darmen doen vreemd’. ‘Het zal toch geen darmkanker zijn?’, vroeg ik. ‘Ik denk het wel’, was zijn antwoord. ‘Ik ken mijn darmen. Dit voelt anders.’”

Er was zoveel hoop,
maar ook wanhoop.
Lol, maar evenveel
verdriet.

Diagnose darmkanker

Na allerlei tests en onderzoeken neemt Bob’s MDL-arts uiteindelijk een biopt uit de darm. Bob had gelijk. In oktober krijgen ze te horen dat er kanker in de complete dikkedarm zit. “De tumor groeide als een gek. Toen het tijd was voor de operatie, was het al zo ver uitgespreid. Zijn hele buik zat vol.

 ‘Ik heb wel duizenden kleine tumoren gezien’, zei de chirurg. Ik wist toen dat Bob niet lang meer te leven had. ‘Geen jaar meer’, was de indicatie van de chirurg. Bob geloofde dat hij er nog wel dertig in het verschiet had. Hij deed er alles aan om zich aan het leven vast te houden, om zijn kinderen te zien opgroeien.” 

LR Ingeborg Verhoek 2 MP

Evenveel lol als verdriet

Vanaf dan leven Ingeborg en Bob alsof er geen morgen meer is, samen met hun drie kinderen. “We hebben aan één stuk even mooie als heftige dingen beleefd. Momenten van diepe liefde en van diepe emoties, maar ook van gewoon hele leuke dingen. We hebben samen zo’n grappige en gekke dingen gedaan met ons gezin. Dagjes in pretparken en dierentuinen, want daar houden we van. Maar ook spontane douche-sessies in de tuin: Bob onder te tuinslang, schoon gedoucht door de kinderen, omdat hij de trap niet meer op kon naar de badkamer. Alles mocht, alles kon. Alles wat we nog uitgestippeld hadden voor de rest van ons leven, propten we in die laatste maanden.”

Dat betekent niet dat het in die maanden alleen maar lol en pret was. “We hebben heel veel mooie momenten gehad, maar het was ook zwaar. We moesten af en aan naar het ziekenhuis. Op een bepaald moment zaten we daar bijna om de dag; de ene keer om een vreemde wond te laten checken, dan voor een drainage van het vocht dat zich in Bob’s buik ophoopte. Eerst deden we dat nog met de auto, later bleef de ambulance af en aan rijden.

Er was zoveel hoop, maar ook wanhoop. Lol, maar evenveel verdriet. Op het laatst was er alleen nog maar acceptatie - een soort zen modus voor ons allemaal. Dat was het punt waarop Bob weigerde om nog het ziekenhuis in te gaan. Hij wilde thuis sterven.”

Afscheid: doe het samen

De tijd voor écht afscheid breekt dan aan. Samen de uitvaart bespreken, het afscheid plannen en zelfs de afscheidsrede voorlezen aan haar man; Ingeborg en Bob doen het allemaal samen.

En dat is precies wat Ingeborg anderen, die in op het moment dezelfde situatie verkeren met een ernstig zieke partner, wil aanraden: “Doe het samen. Doe alles samen. Ga samen leven, doen, beleven, en deel juist ook de lastige momenten. Durf ook ruzie te maken, je emoties te tonen. Sluit je partner niet buiten, als je ziek bent - want dat gebeurt nogal eens. Je wil de ander het leed misschien besparen, maar dan groei je alleen maar uit elkaar. Natuurlijk is het niet altijd een feest, maar alle onderdelen in het afscheidsproces mogen er zijn.”

Want de dood, zo ziet Ingeborg het, is niet alleen iets zwaars. Dat is wat we er van gemaakt hebben. Een ziekteverloop en afscheidsproces als dit is vooral heftig, maar niet alleen in de negatieve zin.

“Het heeft allemaal ook iets heel lichts”, vertelt Ingeborg. “Natuurlijk was er boosheid en verdriet. Ik heb het uit- geschreeuwd tegen de chirurg die me vertelde dat Bob het niet ging redden. ‘Waarom hij?!’ Maar Bob, en het hele proces rondom zijn dood, heeft me zo veel geleerd. Ik heb leren leven en ben daar ook heel anders in gaan staan. Ik weet dat de dood erbij hoort, mijn kinderen weten het nu ook. Vechten en accepteren gaan, wat dat betreft, samen. En dat is goed zo.”

LR Ingeborg Verhoek 1 MP

Stop darmkanker, blijf alert

Een mooie gedachte. Maar het aller mooist zou natuurlijk zijn als we darmkanker niet meer hoeven te bevechten of accepteren. Het is tenslotte het soort kanker dat het best genezen kan worden, míts het op tijd ontdekt wordt.

Ingeborg: “Vroeg signaleren kon bij Bob niet, omdat de eerste signalen van darmkanker overeen kunnen komen met de klachten van colitis. Maar bij gezonde darmen kún je er op tijd bij zijn: door je poep te checken, en door niet te lang met je klachten te blijven rondlopen. Je buik is tenslotte het middelpunt van je gezondheid. Het is daarom zó belangrijk om alert te blijven - en op tijd aan de bel te trekken.”

Vroeg signaleren kon bij Bob niet,
maar bij gezonde darmen
kún je er op tijd bij zijn.

Bijdragen heeft zin!

De Maag Lever Darm Stichting werkt aan een betere toekomst voor mensen met maag-, darm-, en leverproblemen. We zorgen dat er nieuw onderzoek komt en zijn een kennisbron voor patiënten en naasten. Wij zijn geheel afhankelijk van donaties. Wij financieren o.a. onderzoek op het gebied van darmkanker.

Ontvang 1x per maand onze gratis e-mail nieuwsbrief

Naar boven