“Ik droomde van een wielercarrière maar de ziekte van Crohn was me te snel af.”

“Van de ene op de andere dag staat je leven op z'n kop”

Stel je bent zo gek op wielrennen, dat je hele leven erom draait. Wekelijks doe je mee aan wedstrijden, totdat je van de ene op de andere dag met een flinke buikgriep in het ziekenhuis belandt. Met de diagnose ‘ziekte van Crohn’ staat je leven op z’n kop.

Het is 2009 als Arjanne van Bekkum naar haar huisarts stapt. “Ik had last van een flinke buikgriep. Ik was aan de diarree en hield niets binnen. Na een week ging ik toch maar eens langs de huisarts. Gelukkig stuurde hij me direct door naar het ziekenhuis. In eerste instantie vermoedden ze daar een blindedarmontsteking.

Arjanne van bekkum

De pijn werd steeds erger

Er werd een spoedscopie gepland. De ontstekingen en pijn waren op dat moment zo erg dat ze me eerst prednison moesten geven om de scopie uit te kunnen voeren. Het duurde een week tot de volgende scopie, welke ook mislukte. Ondertussen werd ik zieker en zieker. Vele onderzoeken en medicijnen later mocht ik uiteindelijk twee maanden later het ziekenhuis verlaten met de diagnose ziekte van Crohn.”

"De pijn was zo erg dat ze me prednison moesten geven om de scopie uit te voeren."

Arjanne van Bekkum

Weer op de fiets

Na deze heftige start begon voor Arjanne het lange proces van leren omgaan met haar ziekte. “Accepteren dat je ziek bent vind ik zeer moeilijk. Toen ik zo ziek was heb ik mijn fiets een half jaar niet aangeraakt. Voor mij voelde dat als een eeuwigheid. En toen ik weer begon vond ik het lang niet zo leuk meer. Ik was echt gefrustreerd dat het niet ging zoals ik wilde. Met een vrij zwaar medicijn (Imuran) kreeg ik uiteindelijk weer grip op mijn ziekte. Dit middel tast als bijwerking mijn immuunsysteem aan en ik heb onder andere last van zonneallergie.

"Accepteren dat je ziek bent vind ik zeer moeilijk. Ik was echt gefrustreerd dat het fietsen niet ging zoals ik wilde."

 

Arjanne van Bekkum

Bijdragen aan bekendheid IBD

Daarnaast moet ik zeer goed opletten met wat ik eet en moet ik zuinig omgaan met mijn energie. Wedstrijden fietsen gaat dus echt niet meer. Op de goede dagen ben ik gevloerd van een rit van zo’n 50 kilometer. Ik moet daar echt dagen van bijkomen. En in slechte tijden gaat het fietsen echt niet. Dan kan ik het huis niet uit en zit ik letterlijk de hele dag en nacht op het toilet. Ik haal nu mijn uitdaging uit het volbrengen van toertochten. En ik leer meer andere meiden met IBD kennen die fietsen voor de lol. Zo fietsen we samen in september de Zuiderzee Klassieker. Voor geld voor onderzoek, maar zeker ook om bij te dragen aan de bekendheid van IBD. Ik hoop dat mijn verhaal daarbij helpt en ik zie natuurlijk graag zoveel mogelijk fietsvrouwen aan de start op zaterdag 29 september!”

Ontvang 1x per maand onze gratis e-mail nieuwsbrief

Naar boven